Dag 9: Green River (UT)

[Klik op de foto voor meer foto's]

Wat gaat de tijd snel, we zijn hier al een week!

Om 7u opende het ontbijt en aten we ons buikje weer vol.

We vertrokken iets na half 8: Het was ijskoud buiten, slechts 3 graden. Brrrr.

Stoelverwarming aan, stuurverwarming aan en weg waren we.

We hadden voor Arches NP een permit tussen 9 en 10 u, maar we waren een half uur te vroeg. Er stond geen rij te wachten en we mochten toch al binnen. Handig!

We reden naar het allerlaatste punt in het park, want daar waren we nog niet geweest. We wandelden de Devils Garden Trail. Adembenemend mooi! We kwamen wel 7 arches tegen, elk met hun typische namen die gegeven werden owv hun vorm. Zo heb je Landscape Arch, Double O Arch, Black Arch, Navajo Arch en Partition Arch, Pine Tree Arch en Tunnel Arch.  Op de foto's zie je vast welke het zijn. Het is een erg lange wandeling van 10 km. Dat kiezen we normaal nooit uit, maar de afstand stond nergens vermeld, alleen de tijd. Met mijn tempo deden we er echter 3,5 ipv 2,5 uur over. Soms moest je echt op hellingen naar beneden of naar boven en met mijn kleine beentjes en hoogtevrees was dat niet zo evident. Gelukkig konden we soms een hand blijven geven, of werd ik van een blok gedragen. Wat een held!

Het laatste deel voor Double Arch ben ik blijven zitten, maar Luc is tot dichtbij geweest. Ik had op mijn plekje zelfs bereik en kon wat chatten met Marie-Laure. Dat was ook wel eens leuk, want met het uurverschil is dat soms moeilijk.

We kwamen de meest fantastische uitzichten tegen en het was helemaal niet druk, alleen bleef het erg koud. Onze laagjes kwamen weer goed van pas. We reden weer terug en zagen ook nog Skyline Arch. Die ligt bijna langs de weg. Als laatste deden we nog een hele steile wandeling naar het upper viewpoint van Delicate Arch. Daar stond veel volk bij! Ik was blij dat we de andere wandeling gemaakt hadden.

We aten weer een broodje en reden verder naar Canyonlands. De andere bogen hadden we vroeger immers met de kinderen gezien, maar Delicate Arch staat symbool voor Utah, dus die wilden we nog wel eens zien.

Bij Canyonlands was het heel rustig. Met onze pas konden we zo binnen rijden. We stopten bij de viewpoints in het deel Island in the Sky en moesten daar telkens een korte wandeling doen naar het uitzichtpunt. Wat is me dat toch een mooi park! Je ziet vingervormige uitsparingen die canyons vormen. Op Green River Overlook zag je de gelijknamige rivier in de diepte kronkelen tussen de rotsen. Echt prachtig! Ik kan wel 1000 superlatieven gebruiken hier, ik hoop dat het wat zegt op de foto's. Die met de Fuji zullen vast beter zijn. We aten nog wat fruit en reden toen terug naar de supermarkt. Overmorgen hebben we geen ontbijt, dus we konden dat maar beter al bij hebben. Maar de supermarkt bleek gesloten op zondag! We zijn al zo gewoon dat alles hier altijd open is . Dan maar al getankt zodat we dat morgen niet meer moeten doen. We aten gezellig op de kamer want we waren allebei te moe uit eten te gaan. Morgen rijden we richting Escalante.

Dag 8: Green River (UT)

[Klik op het de foto voor meer foto's]

          

We werden wakker door de wekker vandaag. We beginnen het wel te voelen, want we hadden allebei hoofdpijn.

Om iets over 7 gingen we ontbijten en daar zat het propvol. We vonden net nog een tafeltje vrij. Het verwondert me altijd hoeveel mensen zo vroeg op zijn.

Ze hebben hier overal mijn havermout van thuis, van Quakers, dus dat vind ik wel lekker. Alleen heb je hier verschillende smaken en die heb ik thuis nog niet ontdekt. Ik neem me voor om er eens achter te zoeken. 

Om 8u15 vertrokken we op pad. Eerst tankten we weer de auto vol. De prijzen zijn overal ongeveer hetzelfde. 3,74 per gallon was het deze keer.

We stopten ook nog bij de enige lokale supermarkt om te zien of ze iets hadden om vanavond te eten. Na even zoeken vonden we noedels met groenten. Dat was diepvries, dus daar komen we dan vanavond om.

Daarna konden we echt vertrekken naar onze eerste bestemming. Maar wat was dat nu weer? We hoorden geen muziek? CarPlay werkte blijkbaar niet goed meer. Dus maar aan de kant en een paar keer herstart, iPhone gedisconnecteerd, maar niks hielp. Dan werd het maar de lokale radio en kijken op het gsm schermpje. Mijn gsm werkte ook niet. Bah, da's wel vervelend.

Maar geen idee wat we meer kunnen doen.

De zon scheen ondertussen wel en de wind was blijkbaar gaan liggen. Toch voorspelden ze slechts 12° vandaag, dus we hadden alvast een dikke trui aangedaan.

Na een dik uur kwamen we toe bij Little Wild Horse canyon. Luc probeerde nog eens vanalles uit met de CarPlay, met onze beide telefoons maar niks hielp. Pffff, vervelend. Het was slechts 2 graden, dus we pakten ons dik in met muts en sjaal.

De wandeling begon door een brede bedding met steentjes. Na 20 minuutjes begon de canyon al. Ik had eigenlijk al genoeg canyons gezien, maar dit was toch weer een andere. Hij was de hele tijd breed van boven, dus geen slot canyon zoals de vorige. Het wandelde erg aangenaam, ook al was het superkoud. De canyon werd steeds smaller en smaller. Op sommige plaatsen kon je maar 1 voet voor de andere plaatsen, maar niks dat niet eenvoudig lukte. We genoten er weer van. Plots hoorden we tegenliggers zeggen "zijn jullie ook Vlamingen?" Kom die hier net tegen zeg. We konden elkaar niet voorbij, dus het was wat zoeken hoe we dat moesten doen, maar uiteindelijk lukte het toch. De jongens van de familie klommen gewoon dwars omhoog zodat wij onder hun benen door konden. Herkenbaar. Net daarna kwam je op een open plek. Het zonnetje scheen, dus de sjaals konden alvast uit. We gingen dan het tweede deel in, maar die doorgang werd al snel geblokkeerd door een groot rotsblok dat geklemd zat tussen de 2 wanden. Dus zijn we daar teruggekeerd via dezelfde weg. Het werd drukker en drukker en we moesten dikwijls passen om te kunnen passeren. Eigenlijk best wel een opgave, maar toch leuk.

Na anderhalf uur waren we terug bij de auto. 

We waren allebei blij dat we deze canyon toch niet laten vallen hadden.

We keken nog eens naar CarPlay, maar kregen hem maar niet aan de praat. Dus gebruikten we de ingebouwde gps van de auto zelf. Alleen heeft die al onze waypoints natuurlijk niet...En voor spotify moeten we nu gewoon via mijn gsm luisteren. Dus geen Coldplay meer als ik een filmpje maak, want dan stopt hij automatisch met afspelen :)

Na een half uurtje arriveerden we bij Goblin Valley State Park. We betaalden de 20$ toegang en kregen een ticket om op de voorruit te kleven.

De enige parking stond al bijna helemaal vol, maar we vonden toch nog een plekje. We aten eerst een broodje kaas en een banaant en vertrokken dan weer goed ingeduffeld naar de Goblins. Dat zijn allemaal kleine schattige stenen in de vorm van kaboutertjes of paddestoelen. Heel schattig om te zien. Er zijn 3 Valley's en we hadden gelezen dat de 3de de mooiste was, dus dat was ons doel. In Valley 1 was het druk. We liepen erdoor en trokken wat foto's maar stapten direct door naar Valley 2. Al snel was duidelijk dat je maar wat in de wildernis moest lopen. Er was geen enkel pad. Met het plannetje van het park en Google Maps wisten we ongeveer waar we moesten zijn. We wandelden al snel bijna alleen.  Bij Valley 2 stonden de goblins veel dichter bij elkaar. Ook de rotswand van de bergen rondom stonden vol. We trokken weer veel foto's, telkens je verder stapte, kwam je weer een andere mooie of originelere tegen. Dan op weg naar Valley 3. Dat was nog een dingetje om te vinden. We liepen zo goed mogelijk als we konden via maps. Maar dat was niet makkelijk. We volgden vooral een wash, maar op een bepaald moment ging die naar rechts en moesten wij naar links. Er was een heel klein geultje links, dus daar zijn we doorgelopen. En inderdaad, op het einde kwamen we op een soort 'plein' waar veel goblins stonden. Maar helemaal niet zo spectaculair helaas. Luc ging nog verder over de heuvel kijken en riep dat ik toch maar moest komen want hij had Valley 3 gevonden! Er stonden honderden kleine paddestoelletjes, precies een bos. Heel erg schattig om naar te kijken. Dat deden we dan ook met volle teugen! Na de resem foto's was het tijd om terug te keren, maar waar waren we ook alweer hier opgekomen? Het was zoeken en nog eens zoeken. We wisten weer onze richting, maar waren omgeven door grote heuvels. We zagen een kleine greppel die richting uitgaan. Die maar in dan. Plots konden we niet meer verder. Moesten we echt de berg op? Ja dan maar. Het was niet zo heel steil, maar ik was echt al goed moe.

We konden langs de andere kant onmogelijk naar beneden maar zagen wel de wash liggen waar we moesten zijn. Erg frustrerend. Maar niks aan te doen, terug de berg af, weer de greppel door tot we de greppel zagen waardoor we hier terecht gekomen waren. Dan zijn we zo de heel weg terug gewandeld. Luc had Strava aan gezet en daardoor wisten we precies hoe we terug moesten. Ik was opgelucht toen we Valley 2 weer bereikten. Stel je voor dat je de weg niet meer terugvindt. Zouden ze je komen zoeken?

De wind was weer komen opsteken en het zand sneed weer langs alle kanten. Ik was blij met m'n muts.

Na 3 uur waren we terug bij de auto.

We probeerden toch nog maar eens de CarPlay, haha, je weet nooit. Maar nee hoor. Luc had wel gevonden hoe je de radio kon resetten, maar terwijl we al reden zocht ik in de handleiding (die eens in de auto lag) wat dat zou doen. We konden maar proberen.

We stopten eerst bij de supermarkt en kochten wat brood, druiven, een bakje noedels en ook een pot ijs. Daarna resetten we het hele ding en ja hoor: hij doet het weer! halleluja!

In de kamer aangekomen zagen we dat deze niet was gekuist. Dus ik naar de receptie: dat gebeurt maar om de 2dagen. Dat had ik nog gehoord, maar mochten ze wel eens zeggen bij het inchecken. We kregen wel direct alles proper mee, dus enkel het bed was niet opgemaakt. Doen we thuis ook niet, dus maakt niet uit.

We aten ons ijs op met een lepel uit de pot terwijl we naar Homicide NY keken. Kan het nog Amerikaanser?

Daarna typte ik de blog verder, kozen we uit de vele foto's (en dat zijn enkel die van op gsm) en amuseerden ons nog wat.

Het was alweer een zalige dag!

Dag 7: Bluff (UT) - Green River (UT)

[Klik op de foto voor meer foto's]

Wat een heerlijk ontbijt kregen we vandaag! We hadden gereserveerd om 7u30 en werden onmiddellijk bediend. We kregen brood, verse yoghurt met granola en rode vruchten. jummie! Dan was er ook nog een warme paprika bij die opgevuld was met een gepocheerd ei. Ik zou zelf nooit op de combinatie komen, maar het was verrassend lekker.

Daarna zetten we koffie op de kamer om mee te nemen in de auto.

Om 8u30 waren we weer op pad. We hadden de planning nog wat voller gemaakt. Als Marie-Laure dit leest denkt ze waarschijnlijk nóg voller, hoe kan dat nu? Maar we zijn nu zo dicht bij Valley of the Gods, dat we er evengoed nog een keer door kunnen rijden.

Zo gezegd, zo gedaan. De gravelweg lag er op de meeste stukken goed bij, maar op sommige plaatsen was het toch weer manoeuvreren geblazen. We genoten van de weerom wondermooie uitzichten. De zon scheen, goede muziek op, wat moet een mens nog meer denk je dan wel eens.

We reden het park uit en volgden de Moki Dugway naar boven. Dat is een slingerende s bochten weg, volledig in gravel. Mijn maag was daar minder blij mee. Maar de weg schijnt een attractie op zich te zijn, dus dat kunnen we dan ook weer schrappen van ons lijstje.

Boven aangekomen veranderde de rijbaan gelukkig weer in asfalt. We vervolgden onze weg naar Natural Bridges National Monument.

We stopten bij het visitor center om onze pass te laten scannen. maar wat stond er een wind! We werden bijna weggeblazen. We reden de loop en stopten bij de viewpoints. Daar moest je telkens een korte wandeling maken naar het punt vanwaar je de boog kon zien. Ondertussen was het ook weer erg koud geworden. Dat kwam natuurlijk door de hevige wind. Ik moest mijn haar in een staart binden of kon niks zien. Haha. Er hing ook een soort smog, waarschijnlijk van al dat zand dat in de lucht hing. De bridges waren mooi, de ene kon je al beter zien dan de andere. Anders dan bij andere parken is dat je hier bovenaan rijdt en de bruggen liggen in de diepte. Geen rode rotsen hier, wel gele met allemaal afgeronde hoeken. Als je er beneden tussen wandelt is het zeker nog veel overweldigender.

Voorbij het laatste punt hebben we ons even op een parkingstrook gezet om een pistoletje met kaas te eten. We bleven veilig in de auto zitten. Geen enkele toerist te zien hier trouwens, dus als je rust wil, zeker dit park niet overslaan!

Nadien reden we richting Leprauchan Canyon. In anderhalf uur waren we daar. Het vergde weer wat zoekwerk  om de ingang te vinden. Vanaf de parking ging er een pad door zand en struiken, maar het was duidelijk waar je moest stappen. Na 20 minuten zagen we links een slot canyon. Maar die was afgesloten door een grote steen. We hadden gelezen dat je misschien een zetje nodig had. Ik kon er natuurlijk niet alleen over, maar met dat zetje lukte het me met veel moeite toch. De canyon bleek supersmal te zijn en niet diep. Was hem dit wel? In elk geval, konden we niet anders dan dezelfde kant er weer uit, dus weer het rotsblok over. Help zeg! Ik twijfelde nog om op mijn knieën er onderdoor te gaan, maar dat zou ook niet makkelijk zijn. Ik haalde al mijn toverkunsten boven en liet me langs de andere kant er afglijden. Mijn landing was wel wat hardhandig, maar ik had het toch gedaan. Hehehe. Waar was dan wel de ingang van die canyon? Rechts van de kleine canyon waar we dus verkeerdelijk ingelopen hadden, kon je enkel schuine rotsen op, dus hebben we dat maar gedaan. Je zag dat er sporen waren van mensen die het voor ons ook gedaan hadden. En inderdaad, daar verscheen de ingang! Heel breed en statig lag hij daar. We liepen erdoor en er was een wind, niet normaal. Je voelde de hele tijd het zand tegen je gezicht waaien en moest je bril ophouden en mond toe of je begon zand te eten.  Dat was ook weer een belevenis. De zon scheen wel mooie stralen naar beneden, dat gaf een speciaal effect. De terugweg was dezelfde als de heenweg, dus eerst weer de rots af, op de hurken, en dan konden we stappen. Wel leuk dat we hem bezocht hebben, het was de moeite.

Onze dag was nog niet ten einde, we reden naar onze laatste bestemming: Little Egypt. Onderweg reden we langs de meest prachtige rotsformaties, soms volledig rood, soms met witte strepen erin. Dit is zeker een van de mooiste wegen in de US. Na elke bocht kwam er weer een nieuwe verrassing tevoorschijn, echt uniek!

Een korte dirtroad leidde ons bij kleine hoodoos die vooral nog aan elkaar hangen. Ze zijn ook oranje ipv wit, maar sommige hebben witte strepen. Dat zijn eigenlijk de mooiste. Toen we uitstapten was het weer enorm aan het waaien en ik zag buien hangen. Het werd ook fris, dus terwijl Luc al vertrok, zocht ik eerst weer mijn muts en sjaal. Die had ik al weggestopt omdat we dachten dat het niet meer zo koud zou worden. Wel dus.

Toen ik net bij de hoodoos was, vielen de eerste druppels. We trokken snel nog wat foto's en keerden naar de auto terug. 

Nu konden we richting hotel vertrekken. De lucht was weer vol zand en je zag de rotsen in de verte voor ons gewoon niet meer. Echt aprilse grillen hier!

Bij het hotel hebben we eerst weer een aperitief genomen. Of nee, we kregen een dubbele queen kamer. Hadden we niet een king gereserveerd? Dus aan de receptie gaan vragen. Er was nog een king. Ik wou die eerst bekijken. Dus we kregen een sleutel mee. Maar in de kamer daarnaast hadden ze een hond mee die de hele tijd blafte. Nee, dan toch maar de 2 queen, Kunnen de koffers op het bed staan. Da's ook wel makkelijk.

Na onze crackers met humus gingen we eten in het enige restaurant hier dat ook iets vegetarisch aanbiedt. We kozen allebei voor de groenteburger met champignons en kaas erop en verse wedges.  Het smaakte ons erg goed.

Daarna moesten we de blog nog afwerken en douchen om al dat zand uit ons haar te krijgen.
Het was dan ook weer snel bedtijd, maar we hebben wel veel gezien vandaag.

Dag 6: Kanab (UT) - Bluff (UT)

[Klik op de foto voor meer foto's]

Na een goede nachtrust en ontbijt, checkten we om 8u uit.

We stopten eerst nog bij de lokale supermarkt, want we waren allebei al wat verbrand in ons gezicht en hadden geen zonnecrème bij. Niet gedacht dat dat nodig ging zijn bij minder dan 20 graden 😊

Daarna tankten we ook nog even bij want we rijden naar onbekender gebied. We tankten 14,75 gallon voor 58 dollar. Een grote auto, maar hij verbruikt dan ook meer.
Na een klein uurtje kwamen we aan bij onze eerste bestemming voor vandaag: de toadstool hoodoos. Een wandeling van 20 minuten door prachtige landschappen leidde ons er naartoe. Tien jaar geleden waren we hier ook net voor ik geopereerd moest worden. Ik herinner het me vaag. Dit keer vlotte het wel en de meeste mensen bleven rechts kijken naar de kleine hoodoos, maar we hadden gelezen dat er de bocht om de mooiste zich aan de linkerkant bevonden. En daar stonden ze dan: witte pilaren met een bruin dakje. Net alsof dat er manueel opgelegd was. Ze stonden nog wel in de schaduw, maar ze bleven even mooi. We hadden ze ook helemaal voor ons alleen, dat was een dikke meevaller. We konden naar hartelust foto's nemen. Toch echt wonderbaarlijk dat hier zomaar enkele van deze zuilen staan en even verder dan niet meer. We wandelden ook nog naar de grotere hoodoos waar wel veel mensen waren, maar die konden niet tippen aan wat wij gezien hebben. Wel een beetje een raar gevoel om hier weer te staan. 
De terugweg verliep weer sneller dan de heenweg zoals gewoonlijk het geval is.
We dronken wat water en vertrokken aan de lange tocht naar Monument Valley. Dat stond oorspronkelijk niet op de planning, maar aangezien we sommige zaken niet konden bezoeken owv de slechte road conditions, gaan we hier nog eens een rondje rijden. We reden onderweg door Page: wat is dat een grote stad geworden! De Glen Canyon dam is nog steeds spectaculair diep. 
Onderweg wordt het uur ook een paar keer terug en weer vooruit gezet. De Indianen doen niet mee met zomeruur, dus iedere keer als je over hun gebied rijdt, verspringt het.
Bij Monument Valley was het even aanschuiven voor we binnen konden. we moesten 8$ pp betalen en konden beginnen aan de loop. We trokken eerst wat foto's van de eerste 3 mesa's. Er hangt een grote foto van aan de muur bij ons, dus die kenden we goed! We merkten al snel dat er een felle wind stond ook.
De weg was nog slechter dan vroeger, maar toen reden we met een Minivan, dus dat moest wel goed komen.  We stopten geregeld om foto's te maken. Het blijft toch overweldigend hoe dit hier tot stand is gekomen.  De oranje kleuren staken fel af tegen de hemelsblauwe lucht. Soms moesten we even wachten omdat de wind te fel was en teveel zand blies. De ene keer herkende ik een kameel, terwijl Luc het eerder een nijlpaard vond. Echt grappig hoe andere vormen we soms herkenden. We reden er ongeveer 2 uur op. Het was de bedoeling een kleine trail naar de eerste mesa te maken, maar dat ging niet door owv de wind. Het zand blies echt in je gezicht en deed zelfs pijn. 
De volgende stop was het Forrest Gump punt. Hier trokken we de bekende foto die je in alle blaadjes ziet van Monument Valley, gezien van op de weg. We waren niet de enigen die dat deden, het was wachten op elkaar om een foto te kunnen nemen.
Vandaar reden we in een half uurtje naar de laatste stopplaats vandaag, Goosenecks State Park. Hier kan je 2 opeenvolgende bochten in de San Juan rivier zien 1100 feest in de diepte. Ipv van een hoefijzer zijn het er twee direct na elkaar, toch heel imposant.  De rivier zag mooi blauwgroen. Meestal zien we hier bruine rivieren, maar dat komt misschien door het seizoen. Het was in elk geval erg mooi. Het was de 5$ wel waard.
Nadien zetten we koers naar het hotel. Dat is een schattig klein hotelletje zonder lift helaas, maar mét terras en uitzicht op de bergen!
We aperitieven dan ook in het zonnetje, waar ik nu de blog verder afwerk. Echt zalig!
We bekijken de planning voor morgen en hebben alvast een alternatief klaar ook. 
We zitten hier in een klein gehucht, dus het enige dat we kunnen eten als vegetariërs is afhaalpizza. Dat opeten op terras is echter geen straf.
Hopelijk wordt morgen een even leuke dag als vandaag!

Dag 5: Kanab (UT)

[Klik op de foto voor meer foto's]

We hebben zo goed als de hele nacht doorgeslapen. Hopelijk komen we dus eindelijk in het ritme.

Het ontbijt is weer hetzelfde. De groep studenten is net vertrokken, dus het iets is rustiger dan gisteren.

We vertrekken om 8u30 naar een slot canyon. Daarvoor moeten we een uur door wildernis lopen via coördinaten. Er is geen pad. De gsm wijst ons goed de weg, maar ik vind het lastig stappen. Na 30 minuten blijkt het ook nog eens op en af te gaan, zoals duinen.  Ik reken uit hoe lang we zo nog moeten wandelen, want we zijn pas op 1/3. We besluiten om maar terug te keren. Het is wat het is. Luc ziet alles zitten, maar hij zit met mij opgescheept :) Ik was al 3 keer blijven hangen met mijn voet en dan word ik altijd bang dat er iets zal gebeuren.

Na een uur zijn we terug bij de auto. We zouden er dus zeker 4 uur over gedaan hebben in totaal. Op de terugweg zien we heel veel buggy's die via een zandpad naar de canyon rijden. Ik troost me maar met de gedachte dat het er waarschijnlijk toch heel druk was geweest.

We zetten de gps weer op Bryce Canyon om daar een wandeling te maken tussen de pilaren. Dat konden we voorheen niet doen omdat het toen regende.

Het was weer niet zo druk bij de ingang en we waren al snel bij het vertrekpunt van de Navajo trail. We aten alvast een yoghurtje, dan moesten die niet mee. De trail gingen we combineren met de Queen's Garden om zo de hele tijd tussen de rotsen beneden te lopen. Vol goede moed begonnen we af te dalen. Al snel bleek het pad een modderige brij te zijn. We probeerden toch wat verder te komen. Maar mensen die uit de andere richting kwamen zeiden allemaal dat het enkel erger werd en de kans dat we zouden vallen erg groot was. Op het punt gekomen waar de weg zigzag naar beneden gaat, zagen we inderdaad de mensen die afdaalden, zoals ons dus, uitglijden en zich vasthouden aan wat ze maar konden. Nee, dat gingen we toch maar niet doen. We maakten dus rechtsomkeer en naar boven door de modder ging gelukkig veel vlotter. We hadden hem beter in tegenovergestelde richting gedaan, maar dat konden we niet weten.  We aten elk een halve wafel op met zicht op dit enorme natuurverschijnsel. De fleece ging alweer uit ook. 

We reden nog naar de viewpoints die we gisteren niet meer gedaan hadden omdat ze in de buurt liggen. Die bleken heel populair want we moesten 25 minuten wachten bij Bryce Point vooraleer er een parking vrijkwam voor ons. Het zicht daar op het amphiteather was wel fenomenaal! We zijn niet zeker of we dit punt met de kinderen bezocht hebben.  Maar dit is wel zoals je Bryce op alle foto's ziet. Op een deeltje lag nog sneeuw, dat gaf wel een apart beeld. De zon scheen, geen wolkje aan de lucht, dat maakte ook veel verschil.

We genoten even van al dit moois en namen alles goed in ons op.

Bij inspiration point lag er op het stijgende pad nog sneeuw die aan het smelten was dus het was moeilijk om daar te stappen. Gevolg: natte skechers. We hadden onze wandelschoenen uitgedaan in de auto omdat ze vol modder hangen. Maar droogt wel snel hopelijk. 

Het was nog maar 15u toen we alles gezien hadden, dus besloten we om een slot canyon te bezoeken die we geschrapt hadden van de planning.

Het werd volgens de omschrijving weer een avontuur om de ingang te vinden, zonder een echt pad er naartoe, maar het was deze keer maar 0,5 mile ver. 

Toen we toekwamen zagen we dat er net een nieuwe weg aangelegd was, dus geen zandweg meer. En het pad naar de canyon was redelijk makkelijk te vinden. Het was wel lopen in het mulle zand door een wash, en in de zon was dat toch best hard labeur. De canyon zelf was werkelijk prachtig! De zon scheen af en toe naar binnen. We waren er helemaal alleen, dus dat was makkelijk om foto's te maken. Hij is best kort, maar zeker de moeite om te wandelen als je in de buurt van Kanab bent.

We reden weer richting hotel en zochten in de supermarkt naar broodjes voor de komende dagen. We kochten Chinese noodles met groenten die we in de kamer konden opwarmen. Dan moesten we daarna niet meer weg.

Na 4 dagen vertrekken we morgen naar de volgende bestemming, dus er moet weer het een en ander ingepakt worden.

Oh ja, voor we bij het hotel toekwamen, zagen we aan de overkant het Hollywood Museum liggen. Dat deden we vroeger met de kinderen ook! Het was nog steeds gratis, dus ook daar zijn we nog even doorgelopen. Er staan filmsets uit oude westerns, maar in sommige hebben bv wel Kiefer Sutherland of Anthony Hopkins mee gespeeld. We trokken wat foto's zoals we ons herinneren dat we er ook hebben van 14 jaar geleden. Benieuwd om de verandering te zien!

Dag 4: Kanab (UT)

[Klik op de foto voor meer foto's]

Om 5 uur waren we allebei klaarwakker. Luc kon nog verder slapen, maar ik niet meer. Iets voor 7 stonden we toch maar op en maakten ons klaar voor het ontbijt. Dat was weer hetzelfde als gisteren, maar nog steeds geen yoghurt. Morgen zei de man die ervoor instond. Ik ben benieuwd. Het was ook heel erg druk. Er was een groep EF studenten die tegelijk met ons aankwamen.

We hadden gisteren online een site gevonden met alle roadcondities en hadden gemerkt dat een deel van de weg van vandaag enkel bereikbaar is met 4WD. Aangezien we enkel 2WD hebben, waren we niet van plan die te nemen. We hadden gisteren genoeg stress hierdoor, alhoewel we allebei eigenlijk heel rustig waren gebleven.

We waren snel gepakt, want we blijven hier nog 2 nachten. 

Vooraleer we echt op pad konden, moesten we een eerste keer tanken. De prijs is hier 3,85$/ Gallon. Heel wat meer dan aan de oostkust vorig jaar. 

We vertrokken naar de Sand Caves. Dat zijn holtes die uitgegraven werden om zand te verzamelen voor glasproduktie in de jaren 70.

Het pad was erg lang, maar je wandelde via een pad langs de rotsen. Plots stonden er geen markeringen meer. Hoe moesten we nu verder? Een vrouw die passeerde had de app van AllTrails open staan, die zei dat we de rotsen op moesten. Oh jee! Maar er kwam net een gezin met 2 kleutertjes naar benden. Als die dat kunnen, wij ook. Zogezegd, zo gedaan.  Eenmaal boven bleken we over een bijna verticaal stuk rots te moeten lopen langs een afgrond. Dat durfde ik dus niet. Ik ging wel daar wachten in het zonnetje. Maar Luc besloot om ook niet verder te gaan. we zagen de caves van hier ook, en we probeerden dus maar terug de rotsen af te raken. Niks voor mij, ik ging helemaal op mijn hurkje naar beneden. Luc gleed sommige delen gewoon. Pffff. Hoe die Amerikanen dat deden met gewone sportschoenen...We waren hier met de kinderen ook vroeger, maar deden deze trail toen niet. Zij zouden dat geweldig gevonden hebben!

We stapten weer het hele stuk naar de auto en vertrokken naar Kodakchrome Basin SP. Dat heeft zijn naam te danken aan National Geographic die het zo'n fotogeniek park vond.

En dat is niet gelogen! Wat een magnifiek park is dit! We maakten 2 wandelingen. Eerst wandelden we de Grand Parade Trail. We moesten witte bordjes volgen en kwamen zo langs rotspilaren en een box canyon. Dat is een canyon waar je niet ver door kan, maar die dus eindigt op een soort binnenplaats. Overal rondom zag je rode rotsen afsteken tegen een felblauwe hemel. En het was er heerlijk rustig.  Echt de moeite. We aten een yoghurtje op en een banaan en vertrokken naar de volgende stopplaats.

Iets verderop begon de tweede wandeling. Deze was iets moeilijker maar ook een pak prachtiger. Werkelijk om elke hoek kwam weer iets anders moois tevoorschijn. Ik snap niet dat dit park niet meer bekend is.  Voor ons natuurlijk lekker mee genomen. 

Ondertussen kon de fleece zelfs in de auto blijven liggen en naarmate de wandeling vorderde konden we zelfs in t-shirt lopen. Zalig! Het enige nadeel is dat je de pijlen soms echt moet zoeken in een struik bv. Daardoor zijn we wel een paar keer moeten terugkeren omdat we plots geen enkele pijl meer vonden.  

Maar dat gaf niet, het was overal even mooi! Hoe magnifiek dit park wel is, tonen de foto's.

Terug op de parking aten we een koek op en een gekookt eitje en gingen we naar toilet. Dat vind ik hier ook zo zalig: overal propere toiletten mét wc papier, en nog gratis ook!

Nadien reden we naar Bryce Canyon NP. Er stond gelukkig maar een korte rij aan de tolpoortjes. We kochten de Annual Pass voor 80$. Die komt verder in de reis nog van pas en deze zomer ook. Voor Bryce alleen al was het 35$, dus als je een paar parken aandoet, haal je dat er zo uit.

Bij het eerste viewpoint (sunrise) was het al direct zoeken naar een parking. Mensen stonden gewoon langs de weg geparkeerd zelfs. Wat was dat hier veranderd in 14 jaar! Toen regende het, maar konden we de auto bij de ingang zetten, rennen naar het viewpoint en weer terug de auto in.  Dit is eigenlijk niet aangenaam meer. Er reed toevallig iemand weg waar we stonden te wachten, dus we konden weer een kijkje nemen. Op de toppen en hoogste zijvlakken ligt nog steeds sneeuw! Maar de indruk die we vroeger hadden van de talrijke pilaren bleek niet echt te kloppen. Slechts aan 1 kant waren het de ene naast de andere, maar de andere kant niet. Hoe kan dat nu? Morgen gaan we een wandeling maken ertussenin, dus hopelijk verandert dat ons beeld weer wat.

We besloten om naar het einde van het park te rijden en bij alle viewpoints te stoppen op de terugweg. Hoe verder we reden, hoe minder druk het werd en we vonden overal makkelijk parking. We trokken overal foto's maar het wauw gevoel kwam toch niet echt terug.

Het was nog een hele rit naar het het hotel. Onderweg typte ik de blog alvast en besloten we dat we een afhaalpizza zouden eten. Er was enkel take away, maar dat vinden we niet erg. We hebben een salonnetje in onze kamer waar we met gemak kunnen eten.

We keken nog wat Netflix en gingen erg voldaan slapen na deze fantastische dag.

Dag 3: Kanab (UT)

[Klik op de foto voor meer foto's]

Wat een goed bed is dit zeg! We hebben allebei goed geslapen. Enkele keren wakker geweest, maar dat is thuis niet anders.

Rond 6u30 hebben we de reacties gelezen en staan we op.

Het wordt weer een koude dag, dus we kleden ons warm aan.

Het ontbijt zit vooral vol ongezonde dingen: wafels, zoete koeken, en dan natuurlijk ook weer ei, zelfs mais erbij. Bah, 's morgens. Ik nam havermout en die smaakte eigenlijk best goed. De bagels en yoghurt zijn op. Om 7u al? Of zij we te vroeg? Er zitten toch al behoorlijk wat mensen.

Na het ontbijt maken we de rugzakken en vertrekken. Het vlot nog niet echt. De eerste dagen is het altijd wat zoeken wat in welke rugzak moet, wat in de auto kan blijven liggen enz.

We vertrekken elk met 2 koffies in de auto. Ik heb er eentje met vanille en eentje met hazelnoot. Zo lekker! Dat kan je in België toch allemaal niet!

Voor we vertrekken moeten we nog even wachten, want de voorruit moet ontdooid! Het is net 2° buiten. Brrrrr.

We zijn al snel op onze eerste bestemming: een wandeling naar de langste en diepste slot canyon van de USA. We moeten online een permit kopen. Er is nergens bereik, behalve aan het paaltje met het bord met uitleg hoe we de permit moeten kopen, via een qr code. We betalen voor elk 6$ en leggen een kaartje met ons reserveringsnummer en nummerplaat in de auto. Daarna gaan we even naar toilet voor we op pad gaan. 

Het eerste deel wandelen we door een wash. Dat duurt best lang, maar overal zie je rode rotsen, dus vervelen doet het niet. Dan komen we de eerste canyon tegen, de Wire Pass. Af en toe is het even klauteren of een ladder gebruiken om lager te geraken, maar het lukt ons goed. Het zicht is echt heel mooi met de zon die achter de hoeken schijnt. De foto's doen het oneer aan. Het werd ook snel warmer, zodat de muts en sjaal en zelfs de jas uit kan. We lopen een stukje in de zon, volledig omringd door rotsen. Echt zalig en een prachtig zicht! Dan komen we bij de grootste canyon aan, de Buckskin Gulch. We kiezen om de rechterkant in te wandelen, want Luc had gelezen dat die mooist was. Het was er ook prachtig! De rotsen zijn meer dan 100m hoog. Er blaast eens fris windje maar zeker in de zomer moet het hier aangenaam koel zijn.

We wandelen een half uur door de canyon tot we zien dat het ongeveer altijd hetzelfde zicht blijft. Daarna moeten we dezelfde weg terug. Er komen al gauw donderwolken opzetten, maar als we net na 3 uur onderweg weer in de auto zitten, begint het heel hard te hagelen. We eten in de auto onze wafel op en kijken naar de vele mensen die helemaal doorweekt terugkomen. Wat hebben we geluk gehad!

We zetten onze dagtocht verder naar Edmeier's secret. Het is maar een kwartiertje rijden. Ook hier moet je door een wash wandelen, maar je kan ook langs boven wandelen zodat je een paar bochten afsnijdt. Daar kiezen we dan ook voor.  Het is hier heel stil, we komen niemand tegen. Overal rotsen rondom je heen. Echt een magnifiek zicht! Op het einde was het even zoeken om de goede weg te vinden, langs prikkeldraad, achter een gele heuvel om en daar lag ons eindpunt dan: Edmaiers Secret. Het lijkt een beetje op hersenen zegt men. Dat vond ik nu niet echt, maar het was wel ietsjes speciaals zo tussen anders allemaal rode rotsen. We hebben er even naar staan kijken, maar toen begon het te druppelen en keerden we maar terug. Het was niet zo erg dat we de kway aan moesten doen, dus we stapten goed door. Uiteindelijk kregen we het weer te warm en begon de zon te schijnen. Heel wisselvallig weer hier!

Normaal stonden ook nog de Toadstool Hoodoos op de planning, maar we hadden al 21000 stappen gezet, dus ik vond het welletjes. We reden dan naar Paria River Road dat vroeger gebruikt werd voor film opnames. Maar plots werd die weg weer heel slecht. We begonnen gewoon te slippen! Ik zat niet meer op mijn gemak, maar we konden hier zeker niet keren ook, dus het werd traag achteruit rijden tot we weer op betere weg waren. Dat lukte gelukkig goed, maar ik zat toch maar ongerust te wezen...

Het was hierna wel genoeg geweest voor vandaag, dus keerden we terug naar het hotel. We stopten nog bij een liquor store voor een fles wijn. Dat hadden we wel verdiend na zo'n dag! We dronken een lekker glaasje samen met wat humus hapjes in de kamer.

Daarna gingen we eten in het enige restaurant hier met een veggieburger. Ik nam soep met vegetarische pasta. Maar de soep bleek kippensoep te zijn. Ze brachten me een slaatje in de plaats, mooi en snel opgelost. het was er erg druk, dus ze kwamen al snel de rekening brengen omdat ze onze plaats nodig hadden. Maar daardoor waren we zoveel te sneller op de kamer, waar we allebei nog douchten en verder keken naar onze serie op Netflix.