Dag 5: Kanab (UT)

[Klik op de foto voor meer foto's]

We hebben zo goed als de hele nacht doorgeslapen. Hopelijk komen we dus eindelijk in het ritme.

Het ontbijt is weer hetzelfde. De groep studenten is net vertrokken, dus het iets is rustiger dan gisteren.

We vertrekken om 8u30 naar een slot canyon. Daarvoor moeten we een uur door wildernis lopen via coördinaten. Er is geen pad. De gsm wijst ons goed de weg, maar ik vind het lastig stappen. Na 30 minuten blijkt het ook nog eens op en af te gaan, zoals duinen.  Ik reken uit hoe lang we zo nog moeten wandelen, want we zijn pas op 1/3. We besluiten om maar terug te keren. Het is wat het is. Luc ziet alles zitten, maar hij zit met mij opgescheept :) Ik was al 3 keer blijven hangen met mijn voet en dan word ik altijd bang dat er iets zal gebeuren.

Na een uur zijn we terug bij de auto. We zouden er dus zeker 4 uur over gedaan hebben in totaal. Op de terugweg zien we heel veel buggy's die via een zandpad naar de canyon rijden. Ik troost me maar met de gedachte dat het er waarschijnlijk toch heel druk was geweest.

We zetten de gps weer op Bryce Canyon om daar een wandeling te maken tussen de pilaren. Dat konden we voorheen niet doen omdat het toen regende.

Het was weer niet zo druk bij de ingang en we waren al snel bij het vertrekpunt van de Navajo trail. We aten alvast een yoghurtje, dan moesten die niet mee. De trail gingen we combineren met de Queen's Garden om zo de hele tijd tussen de rotsen beneden te lopen. Vol goede moed begonnen we af te dalen. Al snel bleek het pad een modderige brij te zijn. We probeerden toch wat verder te komen. Maar mensen die uit de andere richting kwamen zeiden allemaal dat het enkel erger werd en de kans dat we zouden vallen erg groot was. Op het punt gekomen waar de weg zigzag naar beneden gaat, zagen we inderdaad de mensen die afdaalden, zoals ons dus, uitglijden en zich vasthouden aan wat ze maar konden. Nee, dat gingen we toch maar niet doen. We maakten dus rechtsomkeer en naar boven door de modder ging gelukkig veel vlotter. We hadden hem beter in tegenovergestelde richting gedaan, maar dat konden we niet weten.  We aten elk een halve wafel op met zicht op dit enorme natuurverschijnsel. De fleece ging alweer uit ook. 

We reden nog naar de viewpoints die we gisteren niet meer gedaan hadden omdat ze in de buurt liggen. Die bleken heel populair want we moesten 25 minuten wachten bij Bryce Point vooraleer er een parking vrijkwam voor ons. Het zicht daar op het amphiteather was wel fenomenaal! We zijn niet zeker of we dit punt met de kinderen bezocht hebben.  Maar dit is wel zoals je Bryce op alle foto's ziet. Op een deeltje lag nog sneeuw, dat gaf wel een apart beeld. De zon scheen, geen wolkje aan de lucht, dat maakte ook veel verschil.

We genoten even van al dit moois en namen alles goed in ons op.

Bij inspiration point lag er op het stijgende pad nog sneeuw die aan het smelten was dus het was moeilijk om daar te stappen. Gevolg: natte skechers. We hadden onze wandelschoenen uitgedaan in de auto omdat ze vol modder hangen. Maar droogt wel snel hopelijk. 

Het was nog maar 15u toen we alles gezien hadden, dus besloten we om een slot canyon te bezoeken die we geschrapt hadden van de planning.

Het werd volgens de omschrijving weer een avontuur om de ingang te vinden, zonder een echt pad er naartoe, maar het was deze keer maar 0,5 mile ver. 

Toen we toekwamen zagen we dat er net een nieuwe weg aangelegd was, dus geen zandweg meer. En het pad naar de canyon was redelijk makkelijk te vinden. Het was wel lopen in het mulle zand door een wash, en in de zon was dat toch best hard labeur. De canyon zelf was werkelijk prachtig! De zon scheen af en toe naar binnen. We waren er helemaal alleen, dus dat was makkelijk om foto's te maken. Hij is best kort, maar zeker de moeite om te wandelen als je in de buurt van Kanab bent.

We reden weer richting hotel en zochten in de supermarkt naar broodjes voor de komende dagen. We kochten Chinese noodles met groenten die we in de kamer konden opwarmen. Dan moesten we daarna niet meer weg.

Na 4 dagen vertrekken we morgen naar de volgende bestemming, dus er moet weer het een en ander ingepakt worden.

Oh ja, voor we bij het hotel toekwamen, zagen we aan de overkant het Hollywood Museum liggen. Dat deden we vroeger met de kinderen ook! Het was nog steeds gratis, dus ook daar zijn we nog even doorgelopen. Er staan filmsets uit oude westerns, maar in sommige hebben bv wel Kiefer Sutherland of Anthony Hopkins mee gespeeld. We trokken wat foto's zoals we ons herinneren dat we er ook hebben van 14 jaar geleden. Benieuwd om de verandering te zien!

Dag 4: Kanab (UT)

[Klik op de foto voor meer foto's]

Om 5 uur waren we allebei klaarwakker. Luc kon nog verder slapen, maar ik niet meer. Iets voor 7 stonden we toch maar op en maakten ons klaar voor het ontbijt. Dat was weer hetzelfde als gisteren, maar nog steeds geen yoghurt. Morgen zei de man die ervoor instond. Ik ben benieuwd. Het was ook heel erg druk. Er was een groep EF studenten die tegelijk met ons aankwamen.

We hadden gisteren online een site gevonden met alle roadcondities en hadden gemerkt dat een deel van de weg van vandaag enkel bereikbaar is met 4WD. Aangezien we enkel 2WD hebben, waren we niet van plan die te nemen. We hadden gisteren genoeg stress hierdoor, alhoewel we allebei eigenlijk heel rustig waren gebleven.

We waren snel gepakt, want we blijven hier nog 2 nachten. 

Vooraleer we echt op pad konden, moesten we een eerste keer tanken. De prijs is hier 3,85$/ Gallon. Heel wat meer dan aan de oostkust vorig jaar. 

We vertrokken naar de Sand Caves. Dat zijn holtes die uitgegraven werden om zand te verzamelen voor glasproduktie in de jaren 70.

Het pad was erg lang, maar je wandelde via een pad langs de rotsen. Plots stonden er geen markeringen meer. Hoe moesten we nu verder? Een vrouw die passeerde had de app van AllTrails open staan, die zei dat we de rotsen op moesten. Oh jee! Maar er kwam net een gezin met 2 kleutertjes naar benden. Als die dat kunnen, wij ook. Zogezegd, zo gedaan.  Eenmaal boven bleken we over een bijna verticaal stuk rots te moeten lopen langs een afgrond. Dat durfde ik dus niet. Ik ging wel daar wachten in het zonnetje. Maar Luc besloot om ook niet verder te gaan. we zagen de caves van hier ook, en we probeerden dus maar terug de rotsen af te raken. Niks voor mij, ik ging helemaal op mijn hurkje naar beneden. Luc gleed sommige delen gewoon. Pffff. Hoe die Amerikanen dat deden met gewone sportschoenen...We waren hier met de kinderen ook vroeger, maar deden deze trail toen niet. Zij zouden dat geweldig gevonden hebben!

We stapten weer het hele stuk naar de auto en vertrokken naar Kodakchrome Basin SP. Dat heeft zijn naam te danken aan National Geographic die het zo'n fotogeniek park vond.

En dat is niet gelogen! Wat een magnifiek park is dit! We maakten 2 wandelingen. Eerst wandelden we de Grand Parade Trail. We moesten witte bordjes volgen en kwamen zo langs rotspilaren en een box canyon. Dat is een canyon waar je niet ver door kan, maar die dus eindigt op een soort binnenplaats. Overal rondom zag je rode rotsen afsteken tegen een felblauwe hemel. En het was er heerlijk rustig.  Echt de moeite. We aten een yoghurtje op en een banaan en vertrokken naar de volgende stopplaats.

Iets verderop begon de tweede wandeling. Deze was iets moeilijker maar ook een pak prachtiger. Werkelijk om elke hoek kwam weer iets anders moois tevoorschijn. Ik snap niet dat dit park niet meer bekend is.  Voor ons natuurlijk lekker mee genomen. 

Ondertussen kon de fleece zelfs in de auto blijven liggen en naarmate de wandeling vorderde konden we zelfs in t-shirt lopen. Zalig! Het enige nadeel is dat je de pijlen soms echt moet zoeken in een struik bv. Daardoor zijn we wel een paar keer moeten terugkeren omdat we plots geen enkele pijl meer vonden.  

Maar dat gaf niet, het was overal even mooi! Hoe magnifiek dit park wel is, tonen de foto's.

Terug op de parking aten we een koek op en een gekookt eitje en gingen we naar toilet. Dat vind ik hier ook zo zalig: overal propere toiletten mét wc papier, en nog gratis ook!

Nadien reden we naar Bryce Canyon NP. Er stond gelukkig maar een korte rij aan de tolpoortjes. We kochten de Annual Pass voor 80$. Die komt verder in de reis nog van pas en deze zomer ook. Voor Bryce alleen al was het 35$, dus als je een paar parken aandoet, haal je dat er zo uit.

Bij het eerste viewpoint (sunrise) was het al direct zoeken naar een parking. Mensen stonden gewoon langs de weg geparkeerd zelfs. Wat was dat hier veranderd in 14 jaar! Toen regende het, maar konden we de auto bij de ingang zetten, rennen naar het viewpoint en weer terug de auto in.  Dit is eigenlijk niet aangenaam meer. Er reed toevallig iemand weg waar we stonden te wachten, dus we konden weer een kijkje nemen. Op de toppen en hoogste zijvlakken ligt nog steeds sneeuw! Maar de indruk die we vroeger hadden van de talrijke pilaren bleek niet echt te kloppen. Slechts aan 1 kant waren het de ene naast de andere, maar de andere kant niet. Hoe kan dat nu? Morgen gaan we een wandeling maken ertussenin, dus hopelijk verandert dat ons beeld weer wat.

We besloten om naar het einde van het park te rijden en bij alle viewpoints te stoppen op de terugweg. Hoe verder we reden, hoe minder druk het werd en we vonden overal makkelijk parking. We trokken overal foto's maar het wauw gevoel kwam toch niet echt terug.

Het was nog een hele rit naar het het hotel. Onderweg typte ik de blog alvast en besloten we dat we een afhaalpizza zouden eten. Er was enkel take away, maar dat vinden we niet erg. We hebben een salonnetje in onze kamer waar we met gemak kunnen eten.

We keken nog wat Netflix en gingen erg voldaan slapen na deze fantastische dag.

Dag 3: Kanab (UT)

[Klik op de foto voor meer foto's]

Wat een goed bed is dit zeg! We hebben allebei goed geslapen. Enkele keren wakker geweest, maar dat is thuis niet anders.

Rond 6u30 hebben we de reacties gelezen en staan we op.

Het wordt weer een koude dag, dus we kleden ons warm aan.

Het ontbijt zit vooral vol ongezonde dingen: wafels, zoete koeken, en dan natuurlijk ook weer ei, zelfs mais erbij. Bah, 's morgens. Ik nam havermout en die smaakte eigenlijk best goed. De bagels en yoghurt zijn op. Om 7u al? Of zij we te vroeg? Er zitten toch al behoorlijk wat mensen.

Na het ontbijt maken we de rugzakken en vertrekken. Het vlot nog niet echt. De eerste dagen is het altijd wat zoeken wat in welke rugzak moet, wat in de auto kan blijven liggen enz.

We vertrekken elk met 2 koffies in de auto. Ik heb er eentje met vanille en eentje met hazelnoot. Zo lekker! Dat kan je in België toch allemaal niet!

Voor we vertrekken moeten we nog even wachten, want de voorruit moet ontdooid! Het is net 2° buiten. Brrrrr.

We zijn al snel op onze eerste bestemming: een wandeling naar de langste en diepste slot canyon van de USA. We moeten online een permit kopen. Er is nergens bereik, behalve aan het paaltje met het bord met uitleg hoe we de permit moeten kopen, via een qr code. We betalen voor elk 6$ en leggen een kaartje met ons reserveringsnummer en nummerplaat in de auto. Daarna gaan we even naar toilet voor we op pad gaan. 

Het eerste deel wandelen we door een wash. Dat duurt best lang, maar overal zie je rode rotsen, dus vervelen doet het niet. Dan komen we de eerste canyon tegen, de Wire Pass. Af en toe is het even klauteren of een ladder gebruiken om lager te geraken, maar het lukt ons goed. Het zicht is echt heel mooi met de zon die achter de hoeken schijnt. De foto's doen het oneer aan. Het werd ook snel warmer, zodat de muts en sjaal en zelfs de jas uit kan. We lopen een stukje in de zon, volledig omringd door rotsen. Echt zalig en een prachtig zicht! Dan komen we bij de grootste canyon aan, de Buckskin Gulch. We kiezen om de rechterkant in te wandelen, want Luc had gelezen dat die mooist was. Het was er ook prachtig! De rotsen zijn meer dan 100m hoog. Er blaast eens fris windje maar zeker in de zomer moet het hier aangenaam koel zijn.

We wandelen een half uur door de canyon tot we zien dat het ongeveer altijd hetzelfde zicht blijft. Daarna moeten we dezelfde weg terug. Er komen al gauw donderwolken opzetten, maar als we net na 3 uur onderweg weer in de auto zitten, begint het heel hard te hagelen. We eten in de auto onze wafel op en kijken naar de vele mensen die helemaal doorweekt terugkomen. Wat hebben we geluk gehad!

We zetten onze dagtocht verder naar Edmeier's secret. Het is maar een kwartiertje rijden. Ook hier moet je door een wash wandelen, maar je kan ook langs boven wandelen zodat je een paar bochten afsnijdt. Daar kiezen we dan ook voor.  Het is hier heel stil, we komen niemand tegen. Overal rotsen rondom je heen. Echt een magnifiek zicht! Op het einde was het even zoeken om de goede weg te vinden, langs prikkeldraad, achter een gele heuvel om en daar lag ons eindpunt dan: Edmaiers Secret. Het lijkt een beetje op hersenen zegt men. Dat vond ik nu niet echt, maar het was wel ietsjes speciaals zo tussen anders allemaal rode rotsen. We hebben er even naar staan kijken, maar toen begon het te druppelen en keerden we maar terug. Het was niet zo erg dat we de kway aan moesten doen, dus we stapten goed door. Uiteindelijk kregen we het weer te warm en begon de zon te schijnen. Heel wisselvallig weer hier!

Normaal stonden ook nog de Toadstool Hoodoos op de planning, maar we hadden al 21000 stappen gezet, dus ik vond het welletjes. We reden dan naar Paria River Road dat vroeger gebruikt werd voor film opnames. Maar plots werd die weg weer heel slecht. We begonnen gewoon te slippen! Ik zat niet meer op mijn gemak, maar we konden hier zeker niet keren ook, dus het werd traag achteruit rijden tot we weer op betere weg waren. Dat lukte gelukkig goed, maar ik zat toch maar ongerust te wezen...

Het was hierna wel genoeg geweest voor vandaag, dus keerden we terug naar het hotel. We stopten nog bij een liquor store voor een fles wijn. Dat hadden we wel verdiend na zo'n dag! We dronken een lekker glaasje samen met wat humus hapjes in de kamer.

Daarna gingen we eten in het enige restaurant hier met een veggieburger. Ik nam soep met vegetarische pasta. Maar de soep bleek kippensoep te zijn. Ze brachten me een slaatje in de plaats, mooi en snel opgelost. het was er erg druk, dus ze kwamen al snel de rekening brengen omdat ze onze plaats nodig hadden. Maar daardoor waren we zoveel te sneller op de kamer, waar we allebei nog douchten en verder keken naar onze serie op Netflix. 

Dag 2: Las Vegas (NV) - Kanab (UT)

[Klik op de foto voor meer foto's]

     

Ik kon de slaap maar niet vatten deze nacht. Plots kreeg ik ook enorme rugpijn, ik was helemaal verkrampt. Ik ben dan maar opgestaan en met zaklamp de medicijnen in de koffer gezocht . Die hielpen gelukkig wel, maar veel slaap kwam er niet van. Mijn neus zat ook nog eens verstopt, dus dat hielp niet echt. Om 6u30 stond ik maar op en heb ik de valiezen en trolleys al herschikt. 

Toen Luc ook klaar was, konden we naar het ontbijt. Altijd lekker toch: roerei, bagels, pannenkoeken, yoghurt, cereals, koffie en fruitsap. Het was heel druk, we moesten zoeken naar een vrij tafeltje.

Om 8u30 vertrokken we naar de Walmart waar we ons lijstje afgingen: wat drank, noten, blauwe bessen en druiven, beleg en brood en toch maar een frigobox ook. 

Het duurde al bij al toch weer lang, hoewel we niet echt getreuzeld hebben.

Daarna reden we via de highway naar onze eerste stop: Yant Flat canyon.

Onderweg heb ik nog wat mijn ogen toe gedaan terwijl Luc reed. 

Natuurlijk moesten we wel een foto nemen bij het bord van Arizona en Utah!  Het regende af en toe en op de borden boven de weg stond er te lezen dat je voorzichtig moetst rijden wegens de winterse omstandigheden.

De weg naar Yant Flat bleek al snel een dirtroad te zijn die er op sommige plaatsen erg modderig bij lag. In het begin van de weg stond er dat die bij nat weer dikwijls niet berijdbaar is.  Na 6 mijl werd het inderdaad echt te gortig en zijn we omgedraaid. We betrouwden het niet meer. We slipten echt soms op de stukken naar boven. Nochtans hebben we heel brede banden zagen we achteraf tov andere suv's. Maar liever geen risico's nemen. We aten een bagel op in het zonnetje en genoten van de rode rotsen om ons heen. We maakten er een kleine wandeling tussen om de benen wat te strekken. Onweer hing wel in de lucht. Af en toe voelden we wat druppels en in de verte zagen we echt storm. We besloten om dan langs Coral Pink Sanddunes SP naar het hotel te rijden en eerder in te checken. We moesten immers voor 18u nog een permit aanvragen en dat is toch makkelijker als dat niet via mijn gsm moet.

Na een uurtje kwamen we aan bij de Coral Pink Sanddunes State Park. Daar kan je vanaf de weg op verschillende plaatsen gratis in. Maar toen we de deur open deden was het ijskoud! We deden een extra trui aan, muts en sjaal erbij en we vertrokken.  Het zand heeft een rozige schijn omwille van hematiet dat er in zit. We wandelden een stukje, maar dat was best lastig in het mulle zand. Na wat foto's reden we verder. We stopten ook nog bij Belly of the Dragon. De foto's tonen vanwaar de naam komt. Het was best iets speciaal, maar zo druk! Hele families liepen erdoor heen met kinderen die steeds luider schreeuwden. We hielden het dan ook snel voor bekeken.

In het hotel aangekomen, deden we nog snel voor 18u mee met de lottery voor The Wave. We hadden in december al mee gedaan, maar waren toen niet uitgeloot.

We dronken ons een glaasje wijn terwijl ik de blog verder typte.

Daarna gingen we Mexicaans eten. Die hadden wel wat vegetarisch. Dat had ik op voorhand uitgezocht. We moesten 45 minuten wachten. Okay, dan gingen we wel wachten op onze kamer. We sorteerden wat foto's van de blog en we vertrokken weer. Toen we toekwamen was de man erg onvriendelijk: we hadden buiten moeten staan wachten! Konden wij toch niet weten? Nu was onze beurt voorbij. Ja zeg! Naar de mc Do dan maar. Die heeft hier geen veggieburgers. Het enige dat er nog was, was de Subway. Daar hadden we eigenlijk geen zin in, maar het moest maar. Luc nam een broodje en ik een bowl sla. Eigenlijk smaakte het nog wel goed.

Morgenvroeg een drukke dag met meer wandelingen op het programma die we hopelijk kunnen maken als we er geraken. Na vandaag wordt het elke dag spannend met het wisselvallige weer hier.

Dag 1: Amsterdam - Las Vegas (NV)

[Klik op de foto voor meer foto's]

     

     

Voor de wekker was ik natuurlijk weeral wakker. Om 5u45 toch maar uit bed. De koffie was al doorgelopen, nog een laatste keer havermout voor mij en we konden vertrekken. Het regende de hele weg, maar gelukkig was er nergens file. 

Nadat we afscheid hadden genomen van Marie-Laure en Luís, die weer met de auto naar huis reden, konden we onmiddellijk onze bagage afgeven. De vrouw was niet erg vriendelijk, de vlucht zat vol en we moesten een trolley afgeven. Dat zouden we aan de gate dan wel zien hoe we dat zouden fixen. 
We hadden op voorhand een tijdslot geboekt voor security, dus we mochten voor alle anderen. Zo makkelijk!
Ik werd weer volledig gecontroleerd want met mijn neurostimulator wou ik liever niet door de poortjes. Ze checken nochtans niet op metaal, enkel met geluidsgolven zei ze. 
Ook de paspoortcontrole verliep vlotjes met de zelfscanning. Op een half uur waren we dan ook door alles heen. We dronken ons een Starbucks en aten een pistoletje op. We hadden er al honger van gekregen!

Ik stopte mijn rugzak in mijn trolley zodat ik hem niet hoefde te dragen en we konden bij de gate mét de trolley direct erdoor! De mensen voor ons moesten die van hen in zo'n houder passen en afgeven omdat hij er niet in kon. We moesten in de tweede ruimte ook nog even wachten voor we echt aan boord konden. 
We hadden mede door Linda bij wie we de tickets kochten, gratis stoelen met extra beenruimte kunnen reserveren. Dat was echt zalig! Je moest niemand storen als je naar toilet wilde en ik kon de muur voor me nog niet raken ook al strekte ik mijn benen.
Over Air Canada kan ik niks slechts zeggen. Het eten was best smakelijk. We kregen het wel weer voor de anderen, dus moesten even wachten op ons drinken, maar het ging er goed in. Het was gnocchi met spinazie en tomaatjes. dan nog slaatje erbij en fruitsla als dessert. We kregen een blueberry's muffin extra als dessert. Een rood wijntje erbij en wat cola en we konden er wel even tegen. We keken allebei naar wat we leuk vonden. Luc op Disney+ naar iets van Star Wars  en ik heb de Barbiefilm eindelijk gezien. Dan heb ik een aflevering van The Gilded Age gezien die ik thuis volg op tv en ik nu dus al een volgende aflevering van kon zien. Daarna keken we allebei naar de nieuwste Hunger Games. Ook een aanrader. Ondertussen kwamen ze ook rond met koffie en een paar keer met water. Tegen 18u kregen we een snack, een warme bladerdeegrol opgevuld met curry en kikkererwten. 
We landden mooi op tijd en konden direct door naar de security. Eerst maar alle flesjes en drinkbussen weer leeggieten en dan moest alles uit de trolleys.  Ik moest ook door de scanner (de ene mocht ik niet door, de andere was wel veilig).
Er stond helemaal geen rij. Van daar stapten we naar de US Bordercontrol. Ook hier geen wachttijd. Enkel ik moest in het schermpje kijken en enkel Luc moest zijn vingerafdrukken geven.  Daarna was het al klaar. Wat ging dat vlotjes! Helaas moesten we toen nog 4 uur wachten op de volgende vlucht die ons naar Las Vegas zou brengen. Er waren gelukkig comfortabele zetels en WiFi, dus ik begon de blog al te schrijven.
We kregen een melding dat we onze kamer bij ons hotel vanavond al konden kiezen en digitaal inchecken. Dat hebben we ook maar eens gedaan. 
Verder hebben we wat op internet gekeken, gelezen en de tijd uit gezeten.
Iedereen rondom ons bestelde eten via een iPad die op de tafeltjes stond. Daar kregen we honger van, dus we hebben onszelf getrakteerd op nachos.
We dronken daarna nog een Starbucks ook en bekeken de planning voor morgen.
Toen keken we nog eens of we vonden hoe we straks de auto konden ophalen. Luc zei oh je hebt de verkeerde in de directory gezet. Huh? Inderdaad, er stond Chicago! Maar wel de juiste data🙈 Oh nee, ik heb in maart beide auto's voor beide vakanties herboekt omdat de prijs gezakt was. En blijkbaar stond er 2 keer Chicago. Heel vreemd. Als een gek ben ik door al mijn mails gegaan maar vond er geen van Las Vegas. Besluit: we hadden voor deze vakantie wel een auto in Chicago, maar niet in LV. Help! Oh jee, alles is altijd tot in de puntjes geregeld en dan kom je dit tegen! Mijn hoofd zat ook wel vol de laatste maanden...  Ik probeerde snel de verkeerde boeking nog te annuleren, dat ging gelukkig al vlotjes. En dan hebben we nog nooit zo snel een auto geboekt. De prijs was niet eens gestegen en de website wist de promotiecode zelf nog. Hehe, dat was effe stressen. Ook weer meegemaakt. 
We konden direct al boarden en hadden dezelfde stoelen als in het vorige vliegtuig. Er werd geen eten bediend, maar we hadden toch geen honger. Voor ons gevoel was het al midden in de nacht. Luc keek toch een film, ik probeerde te slapen, maar dat lukte helemaal niet.
Ook deze vlucht ging voorbij en we moesten even wachten op de bagage. Dan met de shuttlebus naar car rentals waar we direct naar de balie konden. Er stonden 2 suv's om uit te kiezen. We kozen voor de rode Jeep Grand Cherokee, de grootste. Onze valiezen en trolleys gaan met gemak in de koffer.
Nadat CarPlay geïnstalleerd was reden we naar het hotel dat maar op 5 minuutjes rijden lag.
We zijn bijna direct ons bed in gekropen.  We waren 27u wakker....

We tellen af!

  Bijna naar Utah

Globale planning

Dag 1: zaterdag 30/03/2024 => van LOKEREN naar LAS VEGAS

Dag 2: zondag 31/03/2024 => van LAS VEGAS naar KANAB

• Yant Flat Canyon (rode rotsen)

• Coral Pink Sanddunes (duinen)

Dag 3: maandag 01/04/2024 => KANAB

• Wire Pass / Buckskin Gulch (slot canyon)

• Edmaiers Secret / Brown Pocket (bruine rotsen)

• The Rimrocks / Toadstool Hoodoos (hoodoos)

Dag 4: dinsdag 02/04/2024 => KANAB

• Grand Staircase (gele rotsen + narrows + arch)

• Kodachrome Basin SP (rotspilaren)

Dag 5: woensdag 03//04/2024 => KANAB

• Bryce Canyon (rotspilaren)

• Red Canyon Slot (slot canyon)

Dag 6: donderdag 04//04/2024 => van KANAB naar MEXICAN HAT

• Stud Horse Point (hoodoos)

• Monument Valley (rode rotsen)

• Goosenecks SP (bochtige rivier)

Dag 7: vrijdag 05/04/2024 => van MEXICAN HAT naar GREEN RIVER

• Natural Bridges National Monument (arches)

• Leprechaun Canyon (slot canyon)

• Little Egypt (hoodoos)

Dag 8: zaterdag 06/04/2024 => GREEN RIVER

• Arches (arches)

• Canyonlands (vergezichten)

Dag 9: zondag 07/04/2024 => GREEN RIVER

• Little Wild Horse Canyon (slot canyon)

• Goblin Valley SP (hoodoos)

• Crack Canyon (slot canyon)

Dag 10: maandag 08/04/2024 => van GREEN RIVER naar ESCALANTE

• Mars Desert Research Station

• Bentonite Hills (gekleurde rotsen)

• Moonscape Overlook (vergezichten)

• Capitol Reef NP (arch + scenic drive)

Dag 11: dinsdag 09/04/2024 => van ESCALANTE naar ST GEORGE

• Grand Staircase (hoodoos + slot canyon + rotswoningen)

Dag 12: woensdag 10/04/2024 => van ST GEORGE naar ALAMO

• Petroglyps Slot Canyon (slot canyon)

• Snow Canyon SP (rode rotsen)

• Cathedral Gorge SP (rode rotsen)

• Area 51 (scifi)

Dag 13: donderdag 11/04/2024 => van ALAMO naar LAS VEGAS

• Valley of Fire (rode rotsen)

• The Sphere + Fremont St

Dag 14: vrijdag 12/04/2024 => LAS VEGAS

• Death Valley (zoutvlakte, gekleurde rotsen, gele rotsen)

Dag 15: zaterdag 13/04/2024 => van LAS VEGAS naar Lokeren